Tamara Miranda, El duende films
Regie en scenario fictie en documentaire film
Tamara Miranda, El duende films
Regie en scenario fictie en documentaire film
Ik maak sinds 1995 films, en volgens mij is dat het leukste wat een mens kan doen. Een goede film is voor mij meer dan alleen entertainment, een goede film raakt je ergens, in je hoofd of in je hart. Een goede film doet iets met je, en dat hoeft niet altijd alleen maar leuk te zijn. Duende is het Spaanse woord dat niet in woorden te vatten is. Het is dat wat maakt dat een danser echt danst, een zanger echt zingt, met een kracht en bezieling die groter is dan je zelf bent. 'Wat je ook doet, als je het met duende doet dan doe je het met heel je hart en ziel,' zo legde mijn Spaanse grootmoeder het uit. Er zijn geen goede woorden voor maar je voelt meteen of iemand of iets het heeft of niet, zei ze. En zo wil ik ook mij films maken. Met heel mijn hart en ziel, maar ook met een dosis gezonde Hollandse nuchterheid. Kracht gaat uit van puurheid en simpelheid, niet van geromantiseerde beelden. Diepgaand gevoel, zonder sentimenteel te worden, dat is de balans die ik probeer te vinden in al mijn films. Daarom el Duende films. Ik maak zowel fictie als documentaire films, omdat er voor mij niet zoveel verschil tussen die twee dingen is. Mijn documentaires probeer ik de spanningsboog van een goede drama film mee te geven en mijn fictie films de authenticiteit, de ruwheid en ongeliktheid van een goede documentaire. Zowel in fictie als in documentaire maak ik soms gebruik van surrealistische elementen, altijd sterke visuele en filmische vormgeving. Ik heb het manifest der Fantasten ondertekend in die zin dat ik me niet wil conformeren aan de spruitjesgeur, dat ik vind dat fantasie, verbeeldingskracht het sterkste wapen van de mens is. Maar ik hou wel van realisme in mijn werk. Ik heb absoluut niet de illusie dat ik de werkelijkheid kan vertellen, ik vertel alleen mijn werkelijkheid, en daarbij maak ik gebruik van alles wat de sfeer en het gevoel overbrengt wat ik zoek; animatie; de kunst van het weglaten, of juist niet, afhankelijk van wat ik wil vertellen. Een ding hebben mijn films altijd gemeen; ze gaan over mensen en over mijn liefde voor mensen.